Foto's van Nona & woorden van Shayne

Archive for februari, 2013|Monthly archive page

On track

In pow! on februari 4, 2013 at 18:07

Ik heb terugkerende dromen over treinen en andere vervoersmiddelen. Meerdere malen per jaar.
Trams naar Japan, verlaten metrostations op het platteland en in dorpjes, stadsbussen naar Barcelona en de hele nacht maar wachten en overstappen.

Pas zat ik met mijn droom-moeder in de trein van Eindhoven naar huis. Daar kwam ik de liefde van mijn leven tegen. Hij stelde voor om de reis op een snorfiets te vervolgen maar uiteindelijk heb ik de hele droom met deze jongen en mijn moeder in een overvolle coupe doorgebracht. En ik schaamde me de hele reis lang, een gek gevoel, wat ik tijdens waken amper meemaak.

Mijn mooiste trein-droom was in een groot woud. Ik droeg een knapzak en baande een weg door het gigantische bos. Daar verscheen met groots kabaal en geraas een gigantische, indrukwekkende goederentrein die als een soort rollercoaster door het bos golfde op een hoog houten spoor. De trein had allerlei verschillende gekleurde containers en was immens lang. Ik voelde de wind in mijn gezicht van de beweging van de trein, jonge bomen zwiepten heen en weer als of ze de trein toejuichten en ik hoor het geluid als hij mij passeert:

…klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak…

spoort niet

Foto door Nona, tekst door Shayne.

Advertenties

Kinderverdriet

In pow! on februari 4, 2013 at 14:02

fietsje

 

Oh, dat alles verzengende verdriet van een kind.
Stop! Hier nadert de apocalypse. Tranen die vanuit het binnenste van het binnenste omhoog stromen. Als lava, kinderlava uit een kindervulkaan.
Weet je nog hoe het begint? Eerst de ontzetting. De verbazing dat zoiets gemeens of pijnlijk jou wordt toebedeeld. Jantje steelt jouw knikkerzak, Pietje schopt je heel erg hard en Greetje wil haar fiets niet delen. En de wereld is oneerlijk, zo ontzettend vals. En je wil er wat van zeggen, maar het lukt niet, je stem stokt, je piept en piept en nog een beetje en dan hap je naar adem, 2 keer, 3 keer. Ja, daar is het dan… als een kleine ezel balk je je verdriet eruit. En daar volgt het snot, in twee stroompjes naar beneden. Neus ophalen en door janken. Hoofden keren om, moeders snellen toe en je kan niet stoppen. Ontroostbaar.

Koester dit moment, kleine, want later, als je groot bent, laat je misschien wel nooit meer een traan. Want grote mensen mogen kiezen wat ze doen en laten. En je denkt nu wel: ‘wat hemels’ maar neem maar van mij aan dat, als de kans daar eenmaal is, je toch niet nooit meer wiskunde gaat doen, of alleen maar roze kleren draagt, de hele dag speelt omdat het kan, alle puppies van de wereld opkoopt of ontbijt met drop, patat en chocola. Dus huil maar kleine, huil maar of je leven ervan afhangt. Gooi die wereld op z’n kop.

Foto door Nona, tekst door Shayne.