Nocturne

Midden in de nacht word ik wakker. Ik voel me leeg en zorgeloos, maar ergens in mijn achterhoofd knaagt een gedachte die ik zo ver mogelijk op afstand wil houden. In het donker tast ik naast me, de andere kant van het bed is leeg. Ik pak het ongebruikte hoofdkussen, leg het in de lengte terug en kneed er een holletje in waar ik met mijn rug tegen aan ga liggen. Niet nadenken nu, even niks weten. Mijn neus prikt, ik moet slikken. Ik draai me op mijn buik, adem diep in en boor grommend mijn hoofd in het matras, dat allang niet meer naar jou ruikt. Ik trek het kussen in mijn armen en val huilend terug in slaap.

asleep-without-you

Tekst door Shayne, foto door Yafit

Inuït

Als ik naar Groenland ga, dan praat ik met de Inuït. Hij vertelt me over 50 soorten sneeuw en dan vertel ik hem hoe de wereld eruit ziet als het dooit.

“Lichtgroen, kerstgroen, donkergroen, gifgroen, pastelgroen, mosgroen, bladgroen, zeegroen, grasgroen, grasvlek-groen schimmelgroen, neon-groen, kikker-groen, mannetjes eend-groen, erwten-groen, sperziebonen-groen, kropsla-groen, broccoli-groen, koriander-groen, bieslook-groen, peterselie-groen, komkommer-groen, andijvie-groen, avocado-groen, misselijk-groen, kots-groen, jaloers-groen, grijsgroen, mintgroen, blauwe plek die langzaam wegtrekt-groen, mooie ogen met een beetje grijs en gele spikkeltjes-groen, hij is al 14 dagen dood-groen, zombie-groen, dollarbiljet-groen, stoplicht-groen, pisang-ambon-groen, jungle-groen, Heineken bierviltje-groen, Intratuin-groen, eco-groen, absynth-groen, I love Paris in the springtime-groen, de kat heeft aan m’n plant geknaagd en hem daarna weer uitgespuugd-groen, een zweempje in de lucht als de zon ondergaat tijdens een smoggy dag-groen.”

groen kopie

Foto door Nona, tekst door Shayne.

Val dood

_MG_8153

De volgepropte vluchten van Eindhoven naar Marrakesh vormden reeds een natuurlijke vijand.
Terwijl men klaagde over gebrek aan beenruimte en de mufheid van de nootjes, vloog hij rechtstreeks een propellor in.
Het zicht van roofvogels was er niet aan besteed.

En nu die grote witte wieken die waaien in de wind… de voet bestrooid met onthoofde engeltjes.
De natuur is vogelvrij verklaard.

 

Foto door Nona, tekst door Shayne.

On track

Ik heb terugkerende dromen over treinen en andere vervoersmiddelen. Meerdere malen per jaar.
Trams naar Japan, verlaten metrostations op het platteland en in dorpjes, stadsbussen naar Barcelona en de hele nacht maar wachten en overstappen.

Pas zat ik met mijn droom-moeder in de trein van Eindhoven naar huis. Daar kwam ik de liefde van mijn leven tegen. Hij stelde voor om de reis op een snorfiets te vervolgen maar uiteindelijk heb ik de hele droom met deze jongen en mijn moeder in een overvolle coupe doorgebracht. En ik schaamde me de hele reis lang, een gek gevoel, wat ik tijdens waken amper meemaak.

Mijn mooiste trein-droom was in een groot woud. Ik droeg een knapzak en baande een weg door het gigantische bos. Daar verscheen met groots kabaal en geraas een gigantische, indrukwekkende goederentrein die als een soort rollercoaster door het bos golfde op een hoog houten spoor. De trein had allerlei verschillende gekleurde containers en was immens lang. Ik voelde de wind in mijn gezicht van de beweging van de trein, jonge bomen zwiepten heen en weer als of ze de trein toejuichten en ik hoor het geluid als hij mij passeert:

…klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak-klakklak…

spoort niet

Foto door Nona, tekst door Shayne.

Kinderverdriet

fietsje

 

Oh, dat alles verzengende verdriet van een kind.
Stop! Hier nadert de apocalypse. Tranen die vanuit het binnenste van het binnenste omhoog stromen. Als lava, kinderlava uit een kindervulkaan.
Weet je nog hoe het begint? Eerst de ontzetting. De verbazing dat zoiets gemeens of pijnlijk jou wordt toebedeeld. Jantje steelt jouw knikkerzak, Pietje schopt je heel erg hard en Greetje wil haar fiets niet delen. En de wereld is oneerlijk, zo ontzettend vals. En je wil er wat van zeggen, maar het lukt niet, je stem stokt, je piept en piept en nog een beetje en dan hap je naar adem, 2 keer, 3 keer. Ja, daar is het dan… als een kleine ezel balk je je verdriet eruit. En daar volgt het snot, in twee stroompjes naar beneden. Neus ophalen en door janken. Hoofden keren om, moeders snellen toe en je kan niet stoppen. Ontroostbaar.

Koester dit moment, kleine, want later, als je groot bent, laat je misschien wel nooit meer een traan. Want grote mensen mogen kiezen wat ze doen en laten. En je denkt nu wel: ‘wat hemels’ maar neem maar van mij aan dat, als de kans daar eenmaal is, je toch niet nooit meer wiskunde gaat doen, of alleen maar roze kleren draagt, de hele dag speelt omdat het kan, alle puppies van de wereld opkoopt of ontbijt met drop, patat en chocola. Dus huil maar kleine, huil maar of je leven ervan afhangt. Gooi die wereld op z’n kop.

Zwarte sneeuw zien

Winter, ik sla je op je bek.
Je hebt mijn stad geamputeerd.
M’n fiets vriest vast. De tram is vol. De kroeg is leeg.

Met trillende beentjes glibber ik de deur uit, hop, de ijzige anonimiteit in.
Mijn oren in vuur en vlam van de kou, blauwe nagels die breken bij gebrek aan beter en iedereen heeft snot aan z’n neus.
Ik kijk liever niet.

Flikker toch op winter, met je Hollandse weersarmoe en je oostenwind.
Keer dan terug naar je jaren ’50, toen een Elfstedentocht nog van normen en waarden en fatsoenlijke mensen aan elkaar geknoopt werd.

Winter, je maakt me helemaal kapot.

stupidwinter

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Miss-sias

“Loop maar tot het einde. Iets meer met de heupen zwaaien. Nog iets verder. Eerst je teen en dan je hiel. Nog een beetje, nog een klein beetje. Tot je eigenlijk niet meer durft omdat de tak naar beneden begint te buigen en een klein beetje veert. Strek je handen maar uit. Verder. Nog wat verder. Alsof je aan ’t kruis genageld hangt. Toe maar… en STOP! Net of je op ’t water loopt. Perfect. Omdraaien en glimlachen naar de jury. Ja, zwaaien. En zwaaien.”

“Verander de boel nu eens in wijn, wil je? Tja, beter op deze plek, in een land waar het altijd regent, dan in een woestijn waar water het verschil tussen leven en dood betekent.”

“Het was een mooie dag vandaag, dank je wel voor je inzet. Laat je kransmaat nog even opnemen en ga dan maar slapen. Over- overmorgen wekken we je uit de dood en dan hoor je de uitslag.”

Foto door Nona, tekst door Shayne.

Vers zand

beach

Daar ligt een ding wat ik niet weet:

Wat er gebeurd was als de bliksem ons niet verboden had om ’s nachts op het strand te wandelen?
De teleurstelling van die nooit ontstane avond vlijt zich als een kriebelige deken over onze vriendschap heen.

Pas jaren later kus ik voor het eerst een man in zand. Als het dan waait wapperen mijn haren tussen onze lippen door.

Hier nog iets wat ik nu niet weet:

Had ik, op dat strand beland, ooit gedurfd?

Foto door Nona, tekst door Shayne.